Over potloodtorentjes en andere zonsopgangen

(francais - scroll down)

Niemand weet wat het aura van een kunstwerk is. Jammer genoeg is de term afkomstig van een briljant auteur, die de gewoonte had al schrijvend te denken, zodat zijn teksten niret alleen moeilijk zijn omdat de man zo slim was, maar ook omdat hij alles nogal sukkelachtig en dubbelzinnig uiteenlegt en de dingen daardoor nog raadselachtiger en onbegrijpelijker maakte dan  ze voordien al leken te zijn. Natuurlijk is dit alleen jammer voor mensen die alles willen begrijpen. Waar het om lijkt te gaan is dit: de dingen kunnen voor onze neus staan en toch onvatbaar lijken, alsof ze heel ver weg zijn. Ofwel zijn ze ver weg, maar grijpen ze ons met echte handen bij de keel. Wij noemen iets een crisis, maar we weten dat die naamgeving niets afdoet aan de onkenbaarheid en de stuurloosheid van de verschijnselen die we menen waar te nemen. De grote criticus Roger Fry formuleerde het als volgt: ‘Als ik moet verklaren hoe het mogelijk is dat een kunstwerk iets groters in ons hart en in onze geest lijkt op te roepen, dan moet ik een mysticus worden. Daarom verklaar ik liever niets.’

De vijf kunstenaars die wij ter gelegenheid van deze tentoonstelling hebben samengebracht zijn elk afzonderlijk op een gedreven en fijnzinnige manier bezig met het maken van kunst. Bart Lodewijks tekent met krijt op gevels, kwetsbaar, met zijn rug gericht naar de onbekende buurtbewoners, die hem aanspreken en hem uitnodigen ook binnenshuis tekeningen te maken. Maak kennis met een delicaat dandy (iemand die het elegante struikelen beheerst), op zoek naar heldere weerstand, graag gevend. Vanuit zijn tekeningen doemt de stad op, met haar architectuur en haar bewoners. Tamara Van San maakt wonderlijk vrije sculpturen die, zoals Tarkovski het uitlegt, een poëtische, ontroerende en soms verontrustende werking hebben omdat ze een spiegel lijken te zijn van de incongruente, zichzelf voortdurend vernieuwende en overstijgende werkelijkheid die ons omringt. Fia Cielen roept met haar tekeningen, films en sculpturen het beeld op van een werkelijkheid die onafgebroken van gedaante lijkt te veranderen. Lieven Segers tast met zijn tekeningen en andere werken naar de geheime ontmoetingsplek van het duistere en het hilarische. Met zijn speldenprik-achtige, gevoelige interventies trekt Stijn Van Dorpe onze wereld lichtjes uit zijn haak.

Frank Maes en ikzelf zijn blij dat Francesco Rossi zijn nieuwe, mooie galerieruimte heeft aangeboden voor het mogelijk maken van deze ontmoeting.


 Hans Theys, Montagne de Miel, 28 januari 2009

Personne ne sait ce qu’est l’aura d’une œuvre d’art. Le terme vient hélas

d’un brillant auteur qui avait l’habitude de penser en écrivant de sorte que

ses textes sont difficiles non seulement parce que l’homme était tellement

intelligent, mais aussi parce qu’il exposait les choses de manière si pénible et équivoque qu’elles en devenaient encore plus énigmatiques et incompréhensibles qu’elles ne semblaient l’être au départ. Heureusement cela ne dérange que les gens qui veulent tout comprendre. Il s’agit apparemment de ceci: les choses peuvent se dresser devant notre nez et en même temps nous sembler insaisissables, comme si elles étaient très éloignées. Ou au contraire elles sont très lointaines, mais en même temps elles nous prennent à la gorge. Lorsque nous nommons quelque chose une crise, nous savons que cette appellation n’enlève rien à la nature inconnaissable et incontrôlable des apparences que nous croyons percevoir. Le grand critique Roger Fry a exprimé cela en ces termes: « Si je devais expliquer comment il est possible qu’une œuvre d’art éveille dans notre cœur et dans notre esprit quelque chose de plus grand, alors je devrais devenir mystique. Je préfère alors ne rien expliquer ».

Chacun des cinq artistes réunis pour cette exposition est, de manière

passionnée et subtile, préoccupé par le faire artistique. Bart Lodewijks

dessine à la craie sur des façades, fragilement, le dos tourné aux habitants

du quartier qui lui demandent des explications et l’invitent aussi à faire

des dessins dans leur maison. Faites connaissance avec ce dandy délicat et généreux. A partir de ses dessins, la ville se profile, avec son

architecture et ses habitants. Tamara Van San fait des sculptures

singulièrement libres qui, comme le dirait Tarkowski, ont un effet poétique,

émouvant et parfois inquiétant, parce qu’elles semblent être le miroir de la

réalité qui nous entoure, incongrue, se régénérant et se dépassant

continuellement. À travers ses dessins, ses films et ses sculptures, Fia

Cielen évoque l’image d‘une réalité qui semble pouvoir changer d’aspect sans répit. Lieven Segers touche, dans ses dessins et divers autres travaux, à ce lieu secret où l’obscur rencontre le rigolo. Par ses interventions piquantes comme des coups d’épingle, Stijn Van Dorpe oblige notre monde à décrocher légèrement.

Frank Maes et moi-même sommes heureux que Francesco Rossi ait mis à

disposition le bel espace de sa nouvelle galerie afin de rendre possible

cette rencontre.